Naaigarenkastje

half naaikastjeDe ouders van mijn schoonmoeder hadden een confectiewinkel, zoals dat in die tijd heette. Toen het echtpaar op latere leeftijd ging scheiden, was haar vader zo boos dat hij het naaigarenkastje uit de winkel doormidden heeft gezaagd. De onderste helft was voor haar, met de laatjes 9 tot en met 16. De bovenste, met lades 1 tot en met 8 voor hem.

Mijn schoonmoeder heeft het kastje geërfd, en nu krijgt hij een mooi plekje in mijn atelier. Van mijn oma heb ik ook al haar naaispullen geërfd. Deze gaan in het kastje. Zo worden twee familie-geschiedenissen met elkaar verweven. Mooi hè?

Destijds zat er naaigaren in van het merk Dominator in. De stickertjes verwijzen daar nog naar. Ik ga nieuw glas op maat laten snijden om het kastje weer in ere te herstellen, en al mijn fournituren erin op te bergen. Dank je wel, schoonmoeder!

Laatje naaikastje

Geboortekaartje voor Eise

Geboortekaartje voor EiseIk ben moeder geworden van Eise! Omdat Eise geboren zou worden rond dezelfde tijd als het examen, heb ik mijn opleiding een jaar stopgezet, en naailessen genomen. Tijdens de naailessen ben ik toch patronen blijven tekenen en heb ik mijn naaiskills bijgehouden, maar had ik niet de stress van een examen terwijl ik hoogzwanger was.
Natuurlijk moest er wel een zelfgemaakt geboortekaartje komen. Dit is geen coupeuse-klusje, maar mijn affiniteit met lapjes heeft me absoluut geholpen. Verder lezen

Engelse naad in imkerpak

evelyn-in-imkerpakMijn vriend Okke en ik zijn imkers. We hebben onze bijen op een landje in de buurt staan. Als we daarheen gaan, doen we beschermende kleding aan, om prikken te voorkomen. We dragen een wijde trui van katoen, waar een kap aan genaaid zit. De boord stoppen we in onze spijkerbroeken, en snoeren we strak aan met een riem om te voorkomen dat de bijen erin vliegen.

Nu ontdekten we de laatste tijd steeds vaker verdwaalde bijtjes in het imkerpak. En dit kwam doordat de pak net iets te kort was. Kijk maar eens naar de foto. Als imker buig je veel voorover, en floept het pak achter uit je broek. Een aankomend coupeuse heeft dit natuurlijk zo opgelost: ik heb het pak verlengd. Omdat het pak oud is, en de stof rafelig, heb ik de engelse naad gebruikt. Verder lezen

Casa dei Tessuti in Florence

Casa dei Tessuti in FlorenceAfgelopen maand ben ik opnieuw naar Italië op vakantie geweest, net als in het voorjaar, toen ik stoffenwinkels in de Marche bezocht. Deze keer gingen we naar Florence, een geweldige stad met een prachtige dom en lekker eten. Hier heb ik een hele speciale stoffenwinkel bezocht, namelijk Het Huis Der Stoffen, of in het Italiaans: Casa dei Tessuti. Deze prachtige winkel bestaat al sinds 1929, en het personeel dat er rondloopt werkt er vaak al tientallen jaren. Verder lezen

Kleren maken voor kinderen, een uitdaging!

Scandinavisch pakje van de zijkantTijdens mijn opleiding tot coupeuse werk ik ook met het lesboek Meisjes-, Jongens- en Babykleding. Kinderen zijn natuurlijk kleiner, en meisjes platter dan volwassen vrouwen, maar dat houdt niet automatisch in dat het makkelijker is om voor kinderen te naaien. Als je namelijk iets naait wat te krap is of niet lekker zit, willen de kinderen het absoluut niet aan. Daarnaast hebben ze de gewoonte te groeien. :) Dus het is handig om op de groei te naaien.

Ik besloot de proef op de som te nemen en een donkerblauw een-delig pakje te naaien voor mijn nichtje van drie. Al die dingen spookten door mijn hoofd toen ik het patroon aan het tekenen was: hoe maak ik het groot genoeg, hoe zorg ik dat ze zich er lekker in voelt? Mijn nichtje is nogal beweeglijk, die rent en springt graag overal heen. Best lastig allemaal, ik heb ook best lang lopen treuzelen voordat ik echt van start ging. Verder lezen

Alto, een intuïtieve naaimachine

Alto, een intuïtieve naaimachine van Sarah DickensDe naaimachine is één van de belangrijkste gereedschappen van een coupeuse. Maar lang niet iedereen vindt het een fijne machine om mee te werken. Britse Design student Sarah Dickens ontdekte dat veel mensen de naaimachine lelijk vinden en onderin een kastje zetten. Elke keer als ze iets willen repareren, is er die extra drempel om de zware machine uit dat kastje te halen. Om dit op te lossen heeft ze een prachtige naaimachine ontworpen, die ook nog eens intuïtief werkt.

Dickens heeft, zoals het hoort bij goede product designers, goed gekeken naar wat gebruikers tegenkomen als ze de naaimachine gebruiken. Zo merkte ze dat mensen erg veel moeite hebben met het inrijgen van de machine. Dat kan ik me wel voorstellen, dat is voor elke machine net anders en als het niet goed zit, krijg je lussen. Ook kreeg ze veel klachten over het pedaal van de machine. Die gaat voor veel mensen veel te snel. Verder lezen